Mama zijn

Van ledikant naar het grote bed

Vijf weken voor mijn uitgerekende datum ging Owen over van zijn ledikant naar een eenpersoonsbed. Iedere avond was een drama: niet meer willen slapen, alles bij elkaar gillen en ga zo maar door. Omdat wij voor hem toentertijd een doorgroei kamer hebben gekocht en Kenzie haar kamertje al helemaal klaar was voelde het voor ons én voor Owen niet als plaatsmaken voor de baby. En zo geschiedde dat ons kleine mannetje op een zaterdag verhuisde naar zijn grote jongens bed.

Bye bye middagdutje

Dat was overigens ook het moment dat meneer besloot dat hij ’s middags niet meer hoefde te slapen. Omdat hij nooit echt een fantastische slaper is geweest overdag besloten we ook het middagdutje maar vaarwel te zeggen; heel handig zo vlak voor de komst van zijn baby zusje (not). Maar afijn. Vanaf dag 1 sliep Owen prima in zijn eenpersoonsbed en verdween het drama voor het slapen gaan als sneeuw voor de zon. Hij was op dat moment twee jaar en vijf maanden oud.

Omdat Owen na de overgang naar het grote bed geen middagdutje meer deed besloot ik het bij Kenzie andersom te doen; als zij ’s middags niet meer zou willen slapen zouden we haar ledikant vaarwel zeggen.

Die dag kwam alleen eerder dan ik had gehoopt. Die twee uurtjes op de dinsdagmiddag is het enige moment in de week waarop ik écht niets omhanden heb. Zo’n moment waarop ik heerlijk wat kan aan tuttelen zonder dat iemand anders alweer troep maakt achter mijn rug om. Anywho, sinds afgelopen kerstvakantie is slapen in de middag voor onze kleine diva een no go. Op de opvang en bij mijn moeder slaapt ze (soms) nog wel, maar hier thuis valt ze gewoon niet meer in slaap. In plaats daar van gaat ze liedjes zingen of roepen dat ze wakker is.

Afscheid van een tijdperk

Natuurlijk wist ik dat deze dag zou komen. De dag dat er geen enkel ding uit het babytijdperk nog ergens in een kamer prijkt. Opnieuw een hoofdstuk afsluiten. En dit keer voorgoed. Misschien ligt het aan mij, maar ik vind daar wat van. Ik vind dat een ding. Ik vind dat heftig. Ik vind dat emotioneel.

Maar kleine meisjes worden groot en grote meisjes slapen in een groot bed. Een peuterbed in ons geval, want een eenpersoonsbed paste simpelweg niet in haar oude kamertje. Toen mijn nicht het bedje van haar dochter te koop aanbood, besloten wij hem “alvast” over te nemen. Inmiddels zijn we verhuisd en past er prima een eenpersoonsbed in haar nieuwe kamer, maar we besloten dat dat peuterbedje toch eigenlijk ook wel oké was. Zo blijft ze toch nog een klein beetje klein 😉

Shoppen maar

Een nieuw bed betekent ook dat er een aantal dingen gekocht moesten worden. We schaften een matras aan, een hoofdkussen speciaal voor kinderen en super schattig beddengoed. We moesten hierbij heel goed naar de maten kijken, want Kenzie haar bed is namelijk 1.60m waar de meeste peuterbedden 1.50m zijn. Uiteindelijk hielp ik de lokale middenstand om zeep en waren Bol.com en Wehkamp.nl degene die konden leveren wat wij nodig hadden.

Dé dag

Drie weken na de geplande “overgangsdatum” (iets met drie van de vier ziek) draaide mijn man de boel in elkaar. Uiteraard hebben we het samen gedaan en de kinderen actief betrokken bij het afbreken en in elkaar zetten van het bed. Kenzie vond het maar wat interessant om op bed te klimmen, onder de dekens te gaan liggen en zich te verstoppen.

Overdag that is, want gaan slapen in dat gekke bed dat vind ze maar niks.

Waar ze normaal direct op haar zij draait en haar oogjes toe doet, klimt ze er nu om de haverklap uit. Het ene moment staat ze als een stalker naast Owen zijn bed en kijkt ze toe hoe hij wél slaapt en het andere moment moet ik haar van zolder af plukken, waar onze slaapkamer is. Of ze opent heel demonstratief het traphekje dus dat ding is ook zijn doel voorbij geschoten.

Bij haar blijven helpt niet, want dan gaat ze gewoon lekker op je hoofd beuken. Haar wat extra boekjes geven om te lezen in bed? Interesseert haar geen reet. Het énige wat helpt na tien keer terug naar boven te zijn gelopen is boos worden. Dan kruipt ze er direct in, draait ze op haar zij en gaan de oogjes toe. Maar dat is dan weer niet wat wij willen, haha.

Het is een proces

Toen we net verhuisd waren was Kenzie ook degene die problemen had om in slaap te komen. Ook toen hebben we haar een paar keer flink toe moeten spreken (ja, ja slechte ouders we know). Misschien ligt haar natuurlijke bedtijd wat later, dat kan ook. Vooralsnog gaan we er vanuit dat ze over een een poosje wel zonder enige moeite gaat slapen ’s avonds.

Het is een proces. Niet alleen voor haar, ook voor ons.

Want áls ze dan eindelijk slaapt en ik zie haar liggen in dat grote bed besef ik me des te meer dat mijn baby allang geen baby meer is. Alleen haar armpjes die nog altijd omhoog liggen en het speentje in haar mond herinneren me nog aan de tijd dat ze nog maar pas in dat ledikantje lag. Maar nu is ze een heuse peuter, in een heus peuterbed. Een nieuwe fase in haar leven en dat van ons.

Hoe oud waren jullie kindjes toen ze overgingen op een groot bed?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *