Mama zijn

Van gastouder naar kinderdagverblijf

Toen Owen nog maar een dreumes van anderhalf jaar oud was besloten wij om hem onder te brengen bij een gastouder. We hadden op dat moment a la minute opvang nodig omdat één van de oma’s niet meer kon oppassen door ziekte. De gastouder leek ons op dat moment een prima keuze voor hem, omdat hij snel overprikkeld is en op dat moment veel één op één aandacht nodig had. Na Kenzie haar geboorte was het niet meer dan logisch dat zij ook naar de gastouder zou gaan. Beide hebben ze het daar jaren prima naar hun zin gehad.

Beter te vroeg dan te laat

Owen zijn vierde verjaardag naderde en onze gastouder verzorgde geen buitenschoolse opvang. Dat wist ik natuurlijk al lang dus heb beide kinderen in maart 2017 al ingeschreven op het kindcentrum hier op het dorp; Owen voor de voor- en naschoolse opvang, Kenzie voor het kinderdagverblijf. Kenzie was toen nog niet eens geboren, haha! Maar omdat op dat moment de kinderopvang weer heel erg aantrok, wilde ik voorkomen dat we op een wachtlijst zouden komen te staan en ik op het moment suprême geen opvang zou hebben voor mijn kinderen. Toen ik begon bij mijn nieuwe baas heb ik de definitieve dagen en uren doorgegeven en kon het wachten op de eerste dag beginnen.

Oefenen

Zoals alle kindjes dat mogen, mochten ook Owen en Kenzie van tevoren een middagje komen “oefenen”. Ze waren er al een tweetal keer geweest toen we op rondleiding mochten en tijdens de officiële intake, maar nu zouden ze er voor het eerst alleen (en dus zonder papa of mama) komen spelen. Ook hier gold dat ík het waarschijnlijk veel spannender vond dan de kinderen.

Om Kenzie maakte ik me totaal niet druk; dat is zo’n makkelijk kind. Zij kan overal mee naartoe en vermaakt zich kostelijk met de kleinste dingen. Om Owen had ik wat meer kriebels in mijn buik; die kan zichzelf nog altijd letterlijk aan je vastklampen als hij ergens komt waar het heel druk is of waar hij nog nooit/niet vaak geweest is. Hij slaat dan helemaal dicht en durft geen vin meer te verroeren.

Het liep echter wat anders dan had ik verwacht.. Het was Kenzie die zich wanhopig aan me vast klampte en niet los wilde laten. Owen was al pleite nog voor ik hem gedag kon zeggen..

The real deal

De eerste week na de kerstvakantie nam ik speciaal de eerste dag vrij en zorgde ik dat ik Owen die week zelf naar school kon brengen. Samen brachten we eerst Kenzie naar haar groep en daarna door naar school. De week daarna zou Owen ook naar de voorschoolse opvang gaan en op donderdag en vrijdag ook naar de buitenschoolse opvang.

Inmiddels zijn we dus twee weken verder en Owen vind het fan-tas-tisch! Die vind het allemaal machtig mooi en vraagt iedere schooldag of hij vandaag dan naar zijn groep Sapperdeflap mag. Hij speelt spelletjes, doet gezellig mee met knutselen, speelt met de andere kindjes en luistert goed. Natuurlijk is hij flink overprikkeld aan het einde van zo’n lange dag, maar het valt me allemaal reuze mee; ik had het namelijk veel erger verwacht.. Hij schopt me nog net niet buiten als ik hem ’s ochtends binnen breng.

Kenzie daarentegen huilt tranen met tuiten wanneer ik haar achterlaat én wanneer ik haar terug ophaal. Hoewel ze het super doet in de groep, goed eet en drinkt, fijn slaapt en speelt is juist zij degene die gigantische uitbarstingen heeft. Ze heeft op korte tijd een enorme verlatingsangst gecreëerd en alleen mama is goed genoeg. Thuis op bed gaan is een drama, want mama verlaat de kamer en dus zijn we sommige avonden uren bezig met haar in slaap te krijgen. Ze is nu, net als Owen toentertijd, anderhalf. Blijkbaar is dat ook de fase van verlatingsangst en door de enorme verandering van omgeving wordt dat natuurlijk versterkt. Daarnaast is ze nog nooit alleen geweest; ze heeft altijd Owen om zich heen gehad en ook hij stapt nu de deur uit. Ergens is het best sneu, maar aan de andere kant weet ik ook heus wel dat het over een paar weken voorbij is. Of ze blijft huilen bij het afscheid, dat kan ook.

Juiste keuze?

Tot nu toe ben ik mega tevreden over het kinderdagverblijf. We worden iedere dag keurig op de hoogte gehouden van beide kinderen met foto’s en dagboekjes in een super handige app. Daarnaast zijn de dames ook gewoon rete lief en ontzettend leuk met die kinderen. Hoewel er veel meer kinderen zijn om de aandacht onder te verdelen denk ik echt dat ze niets tekort komen. De angst voor het grootschalige en onpersoonlijke waar ik vooraf een beetje bang voor was, is inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen.

En dat is maar goed ook, want ze moeten er beide nog flink wat jaren naartoe 😉

Gaan jouw kinderen naar het kinderdagverblijf? Of naar een gastouder? 

Uitgelichte foto door Captured by Do

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *