Mama zijn

Uit de luiers: we did it!

Inmiddels zitten we alweer twee maanden in een intelligente lockdown. Eerder schreef ik al dat ik het eigenlijk best heel fijn vind, die extra tijd met mijn kinderen. Met dank aan het mooie weer, want ik denk dat we met rot weer allang gillend gek waren geworden. De combinatie van het mooie weer én het volledig thuiswerken bracht me op een idee: waarom proberen we Kenzie niet uit de luiers te krijgen?

In het verleden behaalde resultaten..

Bij Owen heb ik werkelijk alles uit de kast getrokken om hem over de streep te trekken; stickers, cadeautjes, het potje overal mee naartoe (ja, écht) en als kers op de taart heeft ie, toen ie echt he-le-maal zindelijk was, een fiets gekregen. Plassen was namelijk zo gepiept. Poepen daarentegen was een echte uitdaging en heeft zeker een aantal weken geduurd. Uiteindelijk was ie 3,5 toen we de luiers vaarwel zeiden.

Kenzie wordt volgende maand 3 en had al een paar keer op het potje geplast; zo af en toe, heel sporadisch en grotendeels geluk. Toch leek zij er al meer aan toe te zijn dan Owen op die leeftijd. Ik verwachtte stiekem dat het hele “proces” hetzelfde zou verlopen, maar in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.

Om het uur naar de wc

De week dat ik wilde beginnen met de luier af te laten was het net even een weekje slecht weer. Om natte banken, stoelen en kleren te vermijden besloot ik eerst te beginnen met luierbroekjes. Mocht ze dan toch in haar broek plassen, was dat minder “erg” en eigenlijk ging dat al best goed. Zo goed dat ik halverwege de week besloot om ook het luierbroekje maar uit te doen.

Met een zelf gemaakte stickerposter en een hoop stickers gingen we aan de slag. Ik gaf haar veel te drinken en om het uur zette ik haar op de wc. Soms kwam er niets en had ze 5 minuten later alsnog een natte broek, maar 9 van de 10 keer plaste ze wel. Na een paar dagen ging de knop om en liep ze zelf naar de wc om te plassen.

De gevreesde number two

Zoals verwacht was ook bij Kenzie poepen een dingetje. Een aantal keer poepte ze in haar in broek en aangezien ze nog wel eens echte peuterluiers had was dat echt best ranzig, haha. Rustig blijven, verschonen, schone kleren aan en weer gaan; het komt vanzelf.

De week erop poepte ze voor het eerst op het potje en mocht ze maar liefst twee stickers plakken! Wat was ze trots! En wij hoopten dat de knop om ging, maar niets was minder waar.

Sterker nog, ze besloot gewoon om helemaal niet meer te poepen met buikpijn en “auwe billen” tot gevolg. Het lukte haar uiteindelijk om nog een keer op het potje te poepen (de wc vond ze daarvoor nog echt te eng), maar daarna gebeurde er opnieuw 4 dagen helemaal niets. Ik was inmiddels al in staat om dan maar iets van Rosevicee Laxo te gaan gebruiken; haar buikje werd steeds harder en die ontlasting moest er echt uit.

De eerste dag dat Owen weer naar school mocht was een ware martelgang voor Kenzie. Ze moest zo nodig, maar ze durfde niet. Niet zo heel gek als je een steen dwars hebt zitten. Na 5 lange uren heen en weer lopen, geruststellen, aanmoedigen en een hoop afleiding met speelgoed lukte het ein-de-lijk! Maar mijn ervaring leerde dat dat lang niet alles was en dat er echt nog behoorlijk wat moest passeren.

En zo werd mijn dochter ineens zindelijk

Ik denk dat ze op dat moment genoeg moed bij elkaar had geraapt, want na dat moment klom ze daarna zelf nog twee keer op de wc (!) en kwam de rest als het ware vanzelf. De keer daarna was ze zelfs voor het eerst weer op de opvang. En zo werd mijn dochter ineens zindelijk.

Overdag that is, want voor de nacht draagt ze nog een luier of luierbroekje, want weggooien is zonde. Daarnaast denk ik dat een nacht droog blijven ook wel weer een grote stap is dus we doen het rustig aan. En ja, ze heeft overdag ook nog wel eens een ongelukje of ze is net te laat met haar broek. Vooral als ze heel erg druk met spelen is. Kan gebeuren en is ook niet erg.

Moeilijk? Welnee!

Bij beide kinderen is het hele “potty training” gebeuren best makkelijk verlopen. Stickers waren hier, in combinatie met het structureel op de wc of het potje zetten een gouden combinatie en ik raad het iedereen aan. En ja, het vergt soms wat geduld en af en toe wat kokhalzen, maar ik durf best hardop te zeggen dat het ’t zindelijk maken het makkelijkste van heel het ouderschap is, haha.

Ik ben vooral heel erg trots op haar! Mijn kleine meisje wordt een echte dame nu.
En ook Owen heeft tot nu toe nog nooit een terugval gehad. Ze worden zó snel groot! En nu weer een stukje zelfstandiger. Beide kinderen zijn nu uit de luiers!

Hoe oud waren jou kinderen toen ze zindelijk werden?

Uitgelichte foto: Jasmin Sessler - Unsplash

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *