De bevalling van...

Stephanie

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Stephanie; mama van de twee heerlijke mannetjes Quinn en Sem. Zij vertelt hoe ze na ruim 41 weken zwangerschap werd ingeleid. Alleen en zonder man naast haar zijde moest zij zich door haar bevalling worstelen die maar niet opschoot.. Lezen jullie weer mee?

Na een zwangerschap van 41 weken en 3 dagen werd er in goed overleg tussen mij en de verloskundige besloten dat het ’t beste was om de bevalling in te gaan leiden. Er was nog geen enkel teken van een nadere bevalling en alles zat dus nog potdicht. De kans op een natuurlijke bevalling was zeer klein en ook strippen was in dit stadium nog niet mogelijk. Na allerlei horrorverhalen te hebben gelezen over ingeleide bevallingen zag ik er als een berg tegen op. Maar je weet wat ze zeggen:

Als de berg niet naar Mohammed komt, dan moet Mohammed naar de berg.

De avond erna op 30 augustus moest ik me op 20.00u melden in het ziekenhuis. Het afscheid van mijn oudste zoon van toen 2,5 jaar oud viel me heel erg zwaar; dit zou de eerste keer worden dat mama er een nachtje niet zou zijn en de tranen stroomden over mijn wangen toen ik in de auto stapte en naar de boot reed. Omdat wij op een eiland wonen zonder ziekenhuis moest ik wel naar het vaste land toe. Ik had met mijn man afgesproken dat hij bij onze zoon zou blijven en dat hij de volgende dag, er als enigszins schot in de zaak zou zitten, naar het ziekenhuis zou komen.

Iets voor 20.00u meldde ik me en werd ik aan de CTG gelegd. Er werd me direct uitgelegd wat er precies zou gebeuren; mijn ontsluiting zou worden gecontroleerd en als er nog altijd geen opening was zouden ze een ballonnetje inbrengen om de boel wat open te krijgen zodat mijn vliezen gebroken konden worden. Na een inwendig onderzoek werd er geconstateerd dat er, zoals verwacht, nog altijd geen ontsluiting te voelen was en dus werd de ballon geplaatst. Tot mijn grote opluchting deed het inbrengen van de ballon helemaal geen pijn en zat hij zo op zijn plek. Vervolgens werd ik naar de zaal gebracht en kreeg ik een pilletje om lekker te kunnen slapen in de hoop dat het ballonnetje er de volgende dag uit zou vallen.

Na toch een onrustige nacht (want wie slaapt er nu fatsoenlijk in een ziekenhuis?) was ik tijdens het douchen zwaar teleurgesteld dat die stomme ballon nog muurvast zat. Mij was verteld dat hij los zou komen te zitten zodra ik ontsluiting zou hebben; moest hij nóg langer blijven zitten dan kon deze bevalling nog een flinke staart krijgen. Om 07.30u meldde de verloskundige zich aan mijn bed. Ietwat neergeslagen vertelde ik haar dat de ballon er nog niet uit was gevallen, maar ze wilde toch graag even voelen of er toch stiekem iets gaande was. Tot mijn grote verbazing bleek ik 3cm ontsluiting te hebben! En dat allemaal zonder dat het ballonnetje los was gekomen.

Ik werd direct meegenomen naar de verloskamer en opnieuw aan de CTG gelegd. Na 20 minuten werden mijn vliezen gebroken en werd de ruggenprik aangevraagd die ik zo graag wilde. Na ongeveer 1,5 uur kon ik terecht op de OK en werd de ruggenprik gezet. Helaas ging dit niet in 1 keer goed en moest hij opnieuw worden gezet; dit was erg pijnlijk en ik was blij toen het voorbij was en ik weer terug naar de verloskamer mocht. Eenmaal terug op mijn kamer werd er een infuus geprikt en werden de eerste wee opwekkers toegediend. Op dat moment had ik 4cm ontsluiting en het was nu dus afwachten hoe snel ik op 10cm zou zitten.

Omdat het mijn tweede kindje was, hadden ze wel de verwachting dat het sneller dan normaal zou gaan.
Na 2 uur wee opwekkers te hebben gekregen was het inmiddels alweer 13.00u en kreeg ik opnieuw een inwendig onderzoek, maar ondanks dat ik constant weeën had, was mijn ontsluiting blijven steken. Ik  moest steeds gaan verliggen omdat de hartslag van de baby steeds daalde; hij was het zat en ik ook! De wee opwekkers werden omhoog gegooid om te kijken of dit zou werken. Door de ruggenprik had ik totaal geen last van alle weeën en kon ik rustig een filmpje kijken. Ondertussen hield ik mijn man goed op de hoogte via Whatsapp. Ik zei dat hij en mijn oudste nog maar lekker even een middagdutje moesten doen, want het kon allemaal nog wel even duren.

In het uur dat volgde kwamen de verpleegkundige en de verloskundige bijna om de 10 minuten binnen en moest ik blijven wisselen van houding; ze begonnen zich nu wel een beetje zorgen te maken om de baby; zijn hartslag daalde te veel. Mijn blaaskatheter bleek wat in de weg te liggen en deze werd verplaatst zodat de kleine meer ruimte kreeg. Als die niet hielp dan zouden ze, door middel van een klein krasje op het hoofdje van de baby, bloed af worden genomen om te kijken of hij nog wel voldoende zuurstof kreeg.
Als de uitslag niet positief zou uitvallen dan moest ik rekening houden met een keizersnede.

Op dat moment brak ik..

Het feit dat ik alleen was, de angst, de stress.. Het werd me allemaal even teveel. Ik zei dat ik koste wat het kost wilde voorkomen dat ik een keizersnede zou krijgen. Gelukkig waren ze erg lief voor me en kwam ik weer een beetje bij zinnen.

Inmiddels was het 15.00u en de wee opwekkers werden nóg meer verhoogd. Ook het infuus van de ruggenprik werd wat verhoogd omdat ik pijn begon te voelen. De blaaskatheter was weer verschoven en dus moest die ook weer goed worden gezet. Ondanks de ruggenprik deed dit enorm veel pijn. Ik stuurde een berichtje naar mijn man dat ze de eerst volgende boot naar het vaste land moesten nemen.

Na 20 minuten bleek ik 6cm ontsluiting te hebben, maar dit was gezien de omstandigheden écht te weinig en er moest nú iets gaan gebeuren.. De hartslag van de baby begon de verloskundige steeds meer te verontrusten en er werd overleg gepleegd met de gynaecoloog.

Uiteindelijk werd er besloten om de ontsluiting handmatig weg te drukken en zo meer centimeters te creëren.

Nou, dit was echt vreselijk pijnlijk! Ik heb heel wat afgevloekt in mijn hoofd, maar de pijn werd beloond want plots zat ik op 9cm. Er werd nog wel besloten om een bloedonderzoek te kun bij de baby om in te kunnen schatten hoeveel tijd er nog was om alsnog natuurlijk te kunnen bevallen. Nadat de verloskundige twee pogingen had gedaan, was het de derde keer gelijk raak dankzij de gynaecoloog.

Tijdens de bloedafname voelde ik een steeds sterker wordende persdrang opkomen. De resultaten van het bloedonderzoeken waren positief en plots zat ik op die felbegeerde 10 centimer; ik was volledig ontsloten en mocht eindelijk gaan persen.

Na niet al te lange tijd werd onze tweede zoon Sem precies om 16.30u geboren. Hij had de navelstreng om zijn nek, maar was zo gezond als een vis.

Mijn man en zoon waren op dat moment nog niet aanwezig en ik heb de hele bevalling dus in mijn eentje gedaan samen met het team van het ziekenhuis; wat was ik trots op mezelf! Ondanks de angst en de stress had ik dit toch maar even geflikt. Ik mocht zelf de navelstreng doorknippen waarna Sem en ik nog even heerlijke met zijn tweetjes hebben kunnen zijn. Niet lang daarna arriveerden mijn man en kind en kon het genieten als gezin van vier beginnen!

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *