Mama zijn

Mijn waterrat heeft moeite met zwemles!

Maandenlang zeurde hij erom: “Mama, mag ik al op zwemles?”. Mijn waterratje stond te trappelen om te gaan; eindelijk zonder bandjes dat water in! Waar er soms discussie is om je kind met 4 of met 5 jaar op zwemles te doen, kozen wij “gewoon” voor het laatste en dus zijn we vlak voor zijn verjaardag begonnen met aftellen.

Eindelijk zover

Vlak na zijn feest werd ik gebeld door het zwembad om de eerste les in te plannen: 4 januari zou dé dag zijn. Wat had hij er zin in! “Nog maar 7 nachtjes, mama. Dan mag ik eindelijk op zwemles”. Papa en mama mochten er bij de eerste les bij blijven en dus ging Kenzie een uurtje naar oma.

Helemaal happy stond hij te trappelen om erin te mogen. En dat terwijl hij nieuwe dingen normaal erg spannend vind. Hij begroette de juf met een bijzonder groot enthousiasme voor zijn doen en ik klapte uit elkaar van trots.

Meteen deed hij mee. Mijn man en ik zaten glunderend langs de kant. Hij deed het waanzinnig goed vonden we zelf. Ik weet niet wat we dan wel hadden verwacht, maar alle “oefeningen” leken hem van een leien dakje te gaan. Zonder aarzelen of vanaf een afstandje te kijken gaf hij zich de volle honderd procent.

Hakken in het zand

Na een poosje kreeg hij een kurk om zijn middel en “spierballen” in zijn handen. Die spierballen lijken op gewichten, maar dan van foam zodat je goed kan drijven. Hij mocht op zijn rug van de een naar de andere kant zwemmen. Stiekem smokkelde hij wat met zijn armen en wij vonden het hilarisch om te zien.

Tot hij vanaf zijn rug terug rechtop moest. Het lukte niet en hij raakte aan de spartel. De juf schoot hem te hulp, maar het was al te laat. Het was over met de pret. Owen wilde niet meer meedoen en deed enorm boos; liet zich niet meer ompraten of aanraken. Sterker nog, hij rukte zich los van de juf en ik voelde de moed in mijn schoenen zakken. De rest van de zwemles had hij zijn bokkenpruik op en na een tijdje begon hij zelfs hartverscheurend te huilen.

Zit je dan met je moederhart..

Niet ingrijpen Laura, niet mee bemoeien. Laat de juf het hendelen. Maar oh, wat wilde ik graag naar hem toe en hem vast pakken. Hem troosten. Hem zeggen dat ie het zo goed doet. Hem helpen terug dat water in te gaan. Het liefste wilde ik mijn kleren uit trekken en erbij in plonzen. Alles in mij wilde naar hem toe, maar ik wilde de juf niet ondermijnen of in de weg staan bij haar werk. Zat ik daar met tranen die over mijn wangen heen stroomden.

Positief blijven

Ik besloot er na de zwemles niet over te beginnen en alleen maar te focussen op wat ie wél goed had gedaan en hoe trots wij wel niet waren. Zijn eerste sticker was natuurlijk hét bewijs van zijn zwemkunsten. Na een paar uur had hij er zelfs al weer helemaal zin in. Opnieuw werd er afgeteld naar de volgende zwemles en vol goede moed stapten we de auto in.

Als een blad aan een boom

Eenmaal in de kleedkamer merkte ik al dat hij (opnieuw) dicht sloeg. Toch zei hij dat hij er zin in had en begroette de juf. Dit keer wel met wat minder enthousiasme maar afijn. Deze les mocht ik er niet meer bij blijven en ik hoopte dat hij wat minder zou steigeren als ik er niet bij was. “Maar mama, ik wil niet dat je weg gaat”. Ik ga niet weg lieverd, ik ben gewoon bij de stoeltjes en we zien elkaar straks weer.

Stiekem keek ik nog even door een deur en dat had ik niet moeten doen. Owen bleef staan, wilde niet eens het water in. Shit.. Wat is dit nou? Wat gaat er nu mis? Misschien moet ie even los komen.. Ik liep naar de kantine, maar bedacht me halverwege en liep terug naar het zwembad waar ik me verschool achter dezelfde deur als eerst.

Nog steeds zat hij aan de kant. Ik hoorde de juf al vragen of hij heel de les zo zou gaan doen en ik hield mijn hart vast. Kom op schat, je kan het! Maar er gebeurde niets.. Hij bleef stug zitten. En ik? Ik begon alweer te blèren. Hij keek hier zó naar uit en nu gebeurt er dit. Wat kan ik doen om dit beter te maken?

Dat spartelen van een week eerder heeft hem gewoon angstig gemaakt; bang dat hij het niet kan. Uiteindelijk zag ik dat hij toch op zijn rug in het water lag met de juf die hem goed vast hield. Een hele opluchting voor mij, maar ook het besef dat dit wel even gaat duren. Dat dit zeker weken gaat aanhouden. Weken waarin ik moet zorgen dat het hem niet tegen gaat staan en ik hem niet aan zijn haren naar dat zwembad moet sleuren.

Geruststelling

Na de les wist ik niet hoe gauw ik hem plat moest knuffelen. Ik besloot nog even met de juf te gaan praten. “Hij zwemt echt ontzettend graag” probeerde ik hem te verdedigen. Gelukkig was haar dat het eerste kwartier van die eerste les ook niet ontgaan. Ze gaf aan dat hij waarschijnlijk gewoon geschrokken is van hetgeen niet goed lukte en dat ze dit wel vaker ziet. “Dat komt echt helemaal goed hoor” en ze schonk me een grote glimlach. Eigenlijk is het best grappig dat ik degene ben die zoveel geruststelling nodig heeft 😉

Natuurlijk ben ik ook met Owen in gesprek gegaan en hij vertelde me dat hij het “gewoon moeilijk en stom vind”. Hij begrijpt nog niet dat je van oefenen vanzelf beter wordt. Hij wil gewoon nú zonder bandjes in het diepe springen en 20 baantjes trekken. Maar ook les drie ging compleet mis. Zodra hij het water zag liet hij zich vallen: “Ik wil niet naar zwemles! Ik wil naar huis”.

Volhouden is mijn motto, ondanks dat dat zo tegennatuurlijk voelt als je je kind letterlijk ziet spartelen.

Uiteindelijk hebben we Owen er doorheen gekregen en doet hij inmiddels goed mee met de les. Wel was hij flink teleurgesteld dat ie geen sticker had gekregen, haha. Ik probeer hem dan ook uit te leggen dat hoe meer hij zijn best doet, hoe meer hij oefent, des te beter hij wordt en dan een sticker krijgt. Gelukkig is hij voor die gekke plakkers erg gevoelig dus laten we hopen dat hij de motivatie nu te pakken heeft.

Wel een pak van mijn hart om hem niet meer mee te hoeven sleuren. Doet je moeder hart toch echt niet goed..

Hoe gingen de eerste zwemlessen bij jullie?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *