Mama zijn,  Persoonlijk en lifestyle

Met je dreumes naar het theater

Theater is leuk! En niet alleen is theater leuk, het draagt ook nog eens bij aan je culturele ontwikkeling. Nu zeg ik niet dat wij ieder weekend in de lokale schouwburg te vinden zijn, maar ik kan het absoluut waarderen! Vlak voor Owen zijn derde verjaardag zijn we met hem naar een show van Brandweerman Sam geweest. Dat was zo’n groot succes dat hij het er soms nog over heeft.

Bumbabaloeee.. Het circus komt er aan!

Wat Owen met Brandweerman Sam had, heeft Kenzie met Bumba. Al maanden staat ze te dansen en te springen voor de televisie als die kleine clown op het beeldscherm verschijnt. Ze kent alle liedjes, alle dansjes en zelfs alle gebaren. Soms als ze door de kamer loopt en Bumba in dromenland (wie kent hem niet) staat op doet ze alles na met haar handjes. En dat terwijl ze het alleen hoort. Er prijkt dan ook een Bumba knuffel in haar bed die haar gezelschap houdt ’s nachts.

Bumba en het magische wonderboek

Wij zijn minder fan van Bumba. Ik heb het hele concept nooit echt begrepen en snap werkelijk waar niet waarom zo’n programma nu zo’n grote hit kan zijn. Feit is wel dat Gertje er aardig zijn zakken mee vult.

Afijn, alles voor ut jong hè.. Dus toen ik zag dat er een voorstelling hier in de stad zou plaatsvinden twijfelde ik geen seconde en bestelde 3 kaarten a € 17,50 per stuk. Dat vond ik overigens nog best duur voor een show die krap 45 minuten duurt, maar goed like I said: alles voor ut jong.

Expectations versus reality

Kenzie is dus echt he-le-maal into zingen en dansen. Bij Owen kwam dat echt pas veel later. Ik zag mijn dochter al helemaal enthousiast mee doen zoals ze dat ook thuis doet voor de televisie. Owen werd bij opa gebracht en wij gingen naar het theater.

De show is voor kindjes vanaf 1 jaar oud en er waren dan ook een hoop verklede dreumesjes te vinden. Kenzie had vooralsnog alleen maar oog voor de vele trappen waar ze op kon klimmen. Toen het tijd was om onze plaatsen te zoeken wilde ze niet eens mee. Resultaat? Een dikke vette driftbui te midden van honderd paar ouder ogen. We probeerden haar wat te kalmeren en af te leiden, maar ze had er géén zin in. Ik bleef ondertussen maar op mijn horloge kijken; is het al 16.00u? Als het eenmaal begint zal het wel gaan. Dácht ik.

Het licht ging uit en de muziek ging aan en ik denk dat ze er een beetje van schrok. Toen Bumba dan eindelijk op dat podium kwam schreeuwde ze hysterisch: BUMBAAAAAAA !!! Maar dansen wilde ze niet. Klappen en zingen evenmin. Ze wilde alleen maar de trap op en af en dat mocht niet van ons.

Even twijfelde ik om maar gewoon het hele boeltje op te pakken en weg te lopen, maar omdat ze toch wel gebiologeerd leek te zijn op sommige momenten, bleef ik toch maar zitten. Ze vond het prachtig om Tumbi de olifant en Nanadu de beer te zien en wees dan ook kei blij. Op het einde durfde ze dan toch wel voorzichtig mee te klappen en te zingen.

Na de voorstelling mag je natuurlijk nog op de foto met dat gekke ding, maar dat zagen wij niet (meer) zitten. Dat wij dat niet zagen zitten, zag Kenzie niet zitten, haha! Intens verdrietig en boos dat ze geen Bumba meer kon kijken. Met zijn tweeën moesten we haar in de houtgreep nemen om haar naar buiten te loodsen. Toch wel een échte fangirl 😉 We hebben de middag uiteraard in stijl afgesloten met een diner van de grote gele M.

Met je dreumes naar het theater: yay or nay?

In ons geval een nay.. Misschien had ze ook gewoon haar dag niet; dat kan natuurlijk ook, maar wij hebben geleerd nog even te wachten met nieuwe theatervoorstellingen. Kenzie was overigens niet de enige die geen zin had om zich te gedragen of om leuk mee te doen. Het is ook allemaal niet niks die shitload met prikkels die in zeer korte tijd op ze wordt afgevuurd. En echt onthouden/herinneren doen ze het op deze leeftijd natuurlijk ook niet.

Toch denk ik wel dat ze het ook wel leuk heeft gevonden. Als ze de foto’s en filmpjes bekijkt zie ik mijn enthousiaste meisje weer helemaal terug komen; zingen, klappen, dansen, de hele mikmak.

Het is dus, zoals met alles, vooral kijken naar je kindje. Wij hebben een verkeerde inschatting gemaakt en dat kan de beste ouder overkomen. Maar je weet het niet tot je het eens probeert.

Zijn jullie al eens naar het theater geweest met je kindje?

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *