Persoonlijk en lifestyle

Het was me een weekje wel

Het was weer eens stil op mijn blog en social media. Dit had alles te maken met de gebeurtenissen van de afgelopen twee weken want die waren op zijn zachtst gezegd niet voor de poes. Ik besloot een blog te schrijven over hetgeen allemaal is gebeurd; van me af schrijven werkt voor mij nog altijd het beste.

Dinsdag 5 februari

Meestal ga ik op dinsdagochtend altijd even koffie drinken bij mijn oma. Zij past op mijn petekindjes en terwijl wij dan even een bakkie doen, kunnen de jongste twee even met elkaar spelen. Deze dinsdag had ze aangegeven dat ze niet thuis was. Niks geks. Ze is wel eens vaker de hort op op dinsdagochtend dus ik besloot die ochtend weer eens bij mijn nicht op visite te gaan. Nadat ik Owen van school had gehaald en hem aan een boterham had gezegd kreeg ik een appje van mijn oma met de mededeling om die middag na 15.00u langs te komen. Eh.. Oké? Wat is er aan de hand?

Iets in de toon van het berichtje stond me totaal niet aan. Direct appte ik mijn nicht met de vraag of zij ook een appje had gekregen waarop ze antwoordde dat zij na 15.00u maar koffie moest komen drinken. Mijn moeder had die week nachtdienst dus die durfde ik geen berichtje te sturen omdat ik bang was haar wakker te appen. Wel vroeg ik nog aan mijn oma of alles nog in orde was. Vrijwel direct kreeg ik als antwoord dat het niet zo lekker met haar ging. Fuck. Wat doet er op? In eerste instantie dacht ik nog aan een depressie, omdat ze hier een aantal jaren terug eerder last van heeft gehad. De tijd ging uiteraard tergend langzaam voorbij en direct nadat ik Owen had opgehaald van school reed ik naar haar toe. Mijn moeders auto stond ook voor. Shit. Wat gebeurt hier allemaal?

“Ik val maar meteen met de deur in huis” zei ze. Wetende dat dit geen positieve melding zou zijn probeerde ik er toch nog wat van te maken door te vragen of ze zwanger was. Was het maar zo..

Ik heb iets in mijn borst..

De tijd stond even stil. Hoorde ik het nu goed? Wat heb je dan in je borst? En wat gaan ze eraan doen? Eerder die dag was ze naar de huisarts geweest en is ze doorverwezen naar het borstcentrum voor een mammografie, een echo en een punctie. Fuck. Dit had ik niet zien aankomen op mijn vrije dinsdag. Plots haakte mijn moeder in en vertelde ons dat mijn oma al 8 maanden rond liep met die knobbel in haar borst.

Say what?

Uitspraken als “maar ik moest op de kinders passen” en “geen tijd” klonken vaag op de achtergrond. Ik hoorde het al niet eens meer. Een hele grote woede nam bezit van mij. Hoezo je loopt hier al 8 maanden mee rond? Ben je niet goed? Bang voor de woorden die ik misschien zou zeggen gooide ik direct een hoge muur op. Ik belde mijn man dat hij naar mijn oma moest komen terwijl ik mijn vijfde sigaret aanstak. De adrenaline gierde door mijn lijf en op dat moment was ik in staat om iets dwars door het raam te gooien. Hoe kon ze nou zo egoïstisch zijn? Hoe stom is ze wel niet? Je weet verdorie toch dat je direct naar de huisarts moet wanneer je zoiets ontdekt? Ik had overduidelijk tijd nodig om een en ander te verwerken.

Donderdag 7 februari

Vandaag is de dag dat mijn oma de uitslag krijgt. De hele dag staar ik naar mijn telefoon alsof ik hem dwing over te gaan, maar er gebeurd niets. Om 15.30u moest ze in het ziekenhuis zijn.. Waarom bellen ze niet? Toen ik om 17.00u nog steeds niets had gehoord wist ik het direct; dit is niet goed. Een half uurtje later ging de telefoon; de tumor in de borst van mijn oma is kwaadaardig.

Het is borstkanker.

Nog steeds verdoofd stamelde ik iets als “oké”. De week erop zou ze nog een MRI en een PET scan krijgen om uiteindelijk de behandeling te kunnen bepalen. Misschien had ze geluk.. Misschien zou ze wel door alle mazen van de wet kruipen en kunnen ze dit monster gewoon verwijderen met een borstamputatie. Godverdomme. De boosheid groeit en groeit en die avond vreet ik er twee pakken koeken doorheen.

Even later komt mijn man thuis. Mijn schoonmoeder is opgenomen in het ziekenhuis wegens natrium tekort. Op zich geen spannend nieuws; het is niet de eerste keer en haar gezondheid is ook al niet optimaal. Op dit moment kan ze beter even in de gaten worden gehouden, maar juist omdat het al de tweede keer is worden er voor de zekerheid een aantal onderzoeken gepland.

Pfff.. Nog 1 dagje werken en dat is het weekend. Ik ben er aan toe.

Vrijdag 8 februari

Het is 15.15u als mijn mobiele telefoon gaat; het is mijn moeder. Shit. Is er iets aan de hand met mijn oma? Ik neem de telefoon op en hoor een vrouw die ik totaal niet ken. Ik weet dat het mijn moeder is, maar zo klinkt ze niet. Ze huilt, ze kermt, ze praat verward en roept snikkend iets over pijn.

Wat? Wat is er aan de hand? Wat heb je dan?

Ik kreeg er geen zinnig woord uit. “Ik weet het niet meer” kreunt ze. Dit is niet goed en roep iets in de trant van “ik kom nú naar huis”. Ik besluit haar huisarts te bellen en de situatie uit te leggen. Ze adviseren mij direct naar haar toe gaan en zij zullen haar proberen telefonisch te bereiken. Als een kip zonder kop raap ik al mijn spullen bij elkaar, pak mijn sleutels en sprint naar buiten. Als de brandweer rijdt ik over de snelweg en iedereen die ook maar iets te langzaam rijdt naar mijn zin krijgt te maken met de verborgen wegmisbruiker in mij. Met gierende banden rijdt ik de straat in, parkeer mijn auto op de meest asociale manier en ren naar binnen. Ik roep mijn moeder en vraag waar ze is. Ik hoor haar, maar ik hoor ook iemand anders; het is de doktersassistent.

Ik vlieg naar boven en gris de telefoon van het bed af. Ik ben er. Ik ben er. Ik ben er. Terwijl ik probeer te luisteren naar wat de assistente mij vertelt en vraag kijk ik naar mijn moeder die volledig wit is weg getrokken en rolt en schreeuwt van de pijn.

Haar ogen zijn volledig verzonken in haar schedel en staan wijd open. Haar mond is paars, haar handen eveneens. Het water gutst over haar gezicht.

Ik beantwoord een aantal vragen waarna mij wordt gevraagd of ik met mijn moeder naar de huisartsenpraktijk kan komen. No way! Ik krijg haar echt niet uit bed en ik ga zeker niet met haar de trap af of in de auto. Oké, de dokter komt eraan.

Ik ijsbeer van boven naar beneden. Heb je iets nodig, ma? Moet ik iets doen? Ma, gaat het? Na 10 lange minuten rijdt de dokter voor en ik begeleid haar naar boven. De standaard testjes worden gedaan, maar wijzen op niets bijzonders.

Tot ze haar temperatuur opneemt: 33.9 graden.

Dit is niet goed hoor! De dokter doet nog een poging haar buik te onderzoeken, maar mijn moeder schreeuwt het uit. Nog maar een keer die temperatuur opmeten: 34.1 graden. Ze besluit de ambulance te bellen waarop mijn moeder ineens roept dat ze dat niet wil. Nog altijd boos van het nieuws eerder die week maan ik haar niet te zeuren; je gaat met die ambulance mee, of je nu wil of niet. Na een paar minuten rijdt de gele auto voor met 3 ambulance medewerkers. Een brancard wordt binnen gereden en ik begeleid ze naar boven. De huisarts vertrekt en zij nemen het over. Ze proberen een infuus aan te leggen, maar dit mislukt gruwelijk. Ze besluiten haar mee te nemen voor verder onderzoek. Een van de broeders die de paniek van mijn gezicht af lijkt te lezen legt zijn hand op mijn schouder en zegt dat het heus wel goed komt. Mijn moeder word weggereden en blijf verslagen achter.

Spullen. Ik moet spullen pakken. Het huis waar ik jaren heb gewoond leek ineens zo vreemd. Waar ligt alles? Waar zijn de tassen? Wat neem ik mee. Uiteindelijk vind ik wat onderbroeken en pyjama’s en pleur ze in een tas, samen met haar slaap apneu apparaat. Ik stap in de auto en rijdt naar het ziekenhuis terwijl ik mijn man bel dat hij de kinderen op moet halen.

Om 17.15u stap ik binnen op de spoedeisende hulp. Ik loop naar de kamer waarnaar ik ben verwezen en zie mijn moeder liggen. Ze zit rechtop en kijkt, maar ze kijkt ook niet. Ze ziet eruit alsof ze het leven heeft gelaten. Ook nu lukt het niet om een infuus aan te brengen waarna ze maar besluiten er een in haar enkel te prikken. Ik moet mijn oma bellen, maar na 7 keer proberen neemt ze nog steeds niet op. Kom op nou! Momenten later wordt mijn moeder weg gereden voor een röntgenfoto van haar buik. Ik probeer mijn moeder haar werk te bereiken om door te geven dat ze niet zal komen, maar iedereen die ik spreek lijkt haar niet te kennen. Godverdomme, hoe moeilijk kan het zijn? Eindelijk krijg ik mijn oma te pakken en probeer zo rustig mogelijk uit te leggen wat er is gebeurd. Mijn moeder is inmiddels terug en ligt voor pampus op haar zij met haar ogen dicht. De verpleegkundige komt binnen en geeft aan dat er ook nog een MRI scan gaat worden gemaakt; de bloeduitslagen zijn ook nog niet binnen en ze willen voor de zekerheid zo snel mogelijk van alles uit sluiten. Maar na 10 minuten staat ze alweer terug in de kamer.

Mijn moeder heeft 3,5 jaar geleden een gastric bypass gehad waardoor ze, in mijn ogen, extreem vermagerd is. De verpleegkundige vertelt dat de bariatrisch chirurg naar de röntgenfoto’s heeft gekeken en vermoed dat er een complicatie heeft opgetreden aan haar gastric bypass. Ze wordt klaar gemaakt voor een kijkoperatie die een half uurtje zal duren. Ik pak alle spullen die ik bij heb en besluit in het restaurant wat te gaan eten; ik wordt gebeld als ze klaar is.

Uren verstrijken en nog steeds geen nieuws.

Inmiddels begin ik me aardig zorgen te maken en ik besluit mijn vader te bellen. Ik had behoefte om te praten met iemand die ver van de situatie staat; hij en mijn moeder zijn al ruim 20 jaar gescheiden en zien en spreken elkaar alleen op één van onze verjaardagen. Op dat moment begin ik te huilen. Zit ik hier met mijn ziel onder mijn arm.. Niemand die me vertelt wat er gebeurd als ik er naar vraag. Mijn vader adviseert me om mijn oma te bellen om te vragen of zij met me mee wil komen wachten. Ik twijfel, want ik ben nog altijd flink boos op haar. Maar alleen is ook zomaar alleen en uiteindelijk bel ik haar toch op. Na een half uurtje stapt ze samen met mijn nicht het ziekenhuis binnen. Ik heb het inmiddels koud en ben moe. Na nog een paar keer tevergeefs navraag te hebben gedaan krijgen we van de portier een gebakje aangeboden. Ik kan wel wat suiker gebruiken nu.

Om 22.15u besluit ik even mijn bordje op te ruimen en wanneer ik terug kom zie ik net dat iemand me belt, maar ik ben te laat. Snel loop ik naar de afdeling bariatrie, maar daar is ze niet.

Je moeder ligt op de intensive care

Wat? Hoezo? Is er iets niet goed gegaan? Ik loop met de verpleegkundige mee naar de intensive care en een broeder neemt het over. Hij begeleid me naar de kamer van mijn moeder en roept de dienstdoende arts op. Ik kijk naar mijn moeder die aan allerlei slangetjes en piepjes ligt met haar ogen dicht. Ze ziet wit en geel tegelijk.

Om 22.30u stapt de arts binnen en hij vertelt me wat er gebeurd is. Wanneer je (veel te) veel afvalt krijgen je darmen meer ruimte in je buik om te bewegen. Nog geen minuut nadat dat de chirurg met het cameraatje naar binnen ging zag hij direct dat het mis was. De darmen van mijn moeder zijn in een knoop of knik terecht gekomen waardoor de bloedtoevoer abrupt is gestopt en een deel van haar darmen zijn afgestorven. De chirurg moest haar buik wel helemaal open maken om de afgestorven darm a 2.8m direct te verwijderen. Ze is door het oog van de naald gekropen, want als die darmen ook nog eens stuk hadden gegaan dan had het leed niet te overzien geweest. Gelukkig is de operatie goed gegaan en verwachten ze verder geen nieuwe complicaties.

Met een gerust hart, maar een knallende koppijn rijdt ik om 22.45u eindelijk naar huis. Uiteindelijk zou ze nog een dikke week in het ziekenhuis liggen.

Dinsdag 12 januari

Het is de dag van dé uitslag van mijn oma. Ze moet er pas aan het einde van de middag zijn, dus de dag duurt lang. Ik probeer me zoveel mogelijk te concentreren op mijn werk. Wanneer ik ’s avonds net klaar ben met eten gaat de telefoon. Het is m’n nicht die met mijn oma naar het ziekenhuis zou gaan.

Tijdens de scans is er ontdekt dat ze ook 6 plekken op haar longen heeft.

Kutzooi.. Ik reageer nuchter, want ik voel dat de woede weer opborrelt. Het borstcentrum gaat niets meer voor mijn oma doen en ze wordt doorverwezen naar oncologie voor een behandelplan. Dat plan is nu nog niet bekend; dat horen we morgen. Als mijn man thuis komt gooi ik alle woede en frustratie eruit. Als ze nou gewoon eerder was gegaan had dit allemaal niet aan de hand geweest!

Nadat de kinderen op bed liggen sta ik alweer met mijn jas aan om naar mijn moeder te rijden die nog altijd in het ziekenhuis ligt. De telefoon gaat en mijn man neemt op. Het is mijn schoonmoeder. De onderzoeken welke voor de zekerheid zijn gedaan wijzen op vlekken op haar lever. Ik heb geen tijd om het gesprek verder mee te luisteren en rijdt naar het ziekenhuis met in mijn achterhoofd het bericht van mijn schoonmoeder; het zal toch niet?

Donderdag 14 januari

Wanneer ik ’s avonds uit het ziekenhuis kom vertelt mijn man me dat het nieuws van mijn schoonmoeder ook niet al te best is. ze hebben nog een plekje gevonden in haar borst. Het plekje in haar borst is echter te klein om te zijn uitgezaaid naar de lever en vanuit de lever kunnen er onmogelijk uitzaaiingen zijn naar haar borst; het moet ergens anders vandaan komen. Fuck. Er wordt een biopt van haar lever gepland en een mammografie voor haar borst. Uit die biopt kunnen ze de cellen van verschillende organen herleiden en kunnen ze vast stellen of er daadwerkelijk sprake is van kanker en zo ja, welke vorm.

De artsen zijn echter voor 90% zeker dat haar lever kankercellen bevatten

Fijn. Dit kan er ook allemaal nog bij. Ook hier verwachten we morgen de uitslag van.

Op

Inmiddels ben ik op van alle gebeurtenissen van de afgelopen 2 weken. Mijn hoofd loopt over. Ik kan niet meer nadenken en concentreren is moeilijk. Ik schiet om het minste geringste uit mijn slof en kan alle emoties moeilijk verwerken. Ik probeer zo positief mogelijk te blijven terwijl ik langs alle kanten nog zaken moet regelen voor de opvang omdat mijn moeder er nu tussen uit is gevallen. Ik rij nog altijd van hot naar her om er voor iedereen zijn te zijn, maar wanneer ik er ben komen de woorden nauwelijks uit mijn keel.

Er zullen nog een hoop dingen gaan gebeuren de komenden weken en maanden, maar ik hoop wel dat ik zelf de rust kan vinden en kan dealen met de dingen die ik de hele dag door voel. Ik heb namelijk ook gewoon nog mijn gezin om voor te zorgen. Ik merk wel dat ik de tranen vaker toe laat, maar die stop ik dan gauw weer weg want voorlopig moeten we nog echt even door..

Willen jullie in de tussentijd een kaarsje voor ons branden?

Uitgelichte foto: Daan Stevens - Unsplash

 

 

 

 

 

 

4 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *