Mama zijn

En toen was mijn dochter even verdwenen..

Vorige week sloeg de schrik om mijn hart.. Owen en Kenzie waren heerlijk in de tuin aan het spelen terwijl ik in de keuken aan het rommelen was. Owen was druk in de weer met zijn Nerf gun en Kenzie was op en af de glijbaan aan het gaan; “mamaaaa, Kissie jijen”. Vanuit de keuken heb ik geen zicht op de tuin, maar ik hoorde ze wel en de poort was toch op slot. Dacht ik.

Ineens was het stil. Té stil. Ik riep Owen, maar kreeg geen response. Ik riep nog eens, maar het bleef stil. Ook Kenzie reageerde niet wat ze meestal wel doet. Wij wonen in een rustige straat, maar aan de ene kant loopt de drukke dorpsstraat en aan de andere kant loopt de openbare weg waar de gemiddelde snelheid, ondanks dat je er maar 30 kilometer per uur mag rijden, ligt daar op 60.

Shit. De poort! De poort!

Zonder na te denken liet ik alles vallen en rende naar buiten. Poort wagenwijd open, kinderen verdwenen. Het beeld van mijn kleine meisje dat wordt geschept door een auto flitste voorbij en ik zette het al gillend op een rennen. Ik ren naar de drukke weg die aan onze straat grenst, maar ik zie haar niet.

Owen! Waar is Kenzie?! WAAR IS KENZIE, OWEN?!

En ineens hoor ik haar roepen. Ik draai me om en zie haar midden op de weg staan. Gelukkig ziet een naderende auto haar ook en stopt op veilig afstand terwijl ik haar van het asfalt af trek.

“Ik had mijn pijltje over de poort geschoten mama”, zegt Owen nadat ik hem een flinke uitbrander heb gegeven over het open doen van de poort. Al snel biedt ik hem mijn excuses aan, want mama heeft geen reden om boos te zijn op hem. Nee. Deze mama is zich gewoon dood geschrokken. En vooral ook gewoon kwaad op zichzelf omdat ze die stomme poort vooraf niet even heeft gecontroleerd.

Geeft niets hoor mama, kan gebeuren

Och, kind toch! Ik heb ze beide stevig vast gepakt en een flinke knuffel gegeven. Wat heb ik me dubbel rot gevoeld zeg! Ondanks dat het maar 2 minuten duurde, misschien nog niet eens, voelde het als een eeuwigheid..

Hebben jullie ook wel eens zoiets meegemaakt?

 

7 Reacties

  • Tamara

    Boh die angst is vreselijk! Zelfs een paar seconden kunnen als uren aanvoelen. We zijn Quinn eens kwijt geweest bij Aardbeiland. Hij bleek de speeltuin bij het terras te hebben verlaten en het park verlaten te hebben. Gezellig aan de wandel. Hij stond midden op de weg waar iemand hem gelukkig snel vandaan haalde.
    De poort is bij ons ook eens open geweest maar dat verliep anders. Quinn pakte de riem van de hond, kwam mij halen, wees naar de openstaande poort en zei ‘kom we gaan met Jimmy wandelen’… hond weg dus. Maar die gaat er vaker vandoor. 😁

  • Anne

    Onze overbuurvrouw kwam hier ooit eens aanbellen. “Je zoon zit op de vensterbank, met het raam open”. Zoon van 2 jaar. Op de tweede verdieping.
    Naar boven GESPRINT, de deur zachtjes open, niet geroepen, zijn naam niet gezegd, gewoon naar hem gestapt en hem van de vensterbank geplukt. En hem platgeknepen in mijn armen.
    Normaal staan die ramen niet open, want de vensterbanken zijn laag en het is te gevaarlijk. Ik zet ze alleen open als de kinderen er niet zijn, of ik weet het en zorg dat ze niet naar boven gaan. Op die dag hadden we een babysit, en die had om goed te doen de ramen opengezet om te verluchten, maar niks tegen me gezegd. En mijn zoon was naar boven geglipt zonder dag ik het door had.
    Eind goed, al goed. Maar ongelooflijk geschrokken, en jongens toch, want voel je je dan een slechte moeder.
    We zijn ondertussen 20 jaar later en ik kan je zeggen: zulke dingen vergeet je nooit 🙂

Laat een reactie achter op Anne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *