Persoonlijk en lifestyle

En toen gingen we ineens verhuizen!

Verbouwen? Of toch verhuizen? Een keuze waar we eigenlijk al twee jaar over aan het touwtrekken zijn. Ooit schreef ik eens een blog waarin ik aangaf spijt te hebben van het huis waarin we nu wonen. Toch hebben we nooit echt een reden gehad om wél te verhuizen. Alle gebreken zijn op te lossen door ons huis grondig te verbouwen.

Knopen doorhakken

Vlak voor Kenzie haar verjaardag hadden we het er weer eens over. Het huis wordt te klein. De tuin wordt te klein. Onze kinderen groeien groter en hebben recht om zich straks terug te kunnen trekken op hun slaapkamer. Het huis is te koud in de winter (vind ik) en ga zo maar door.

Omdat de huizenmarkt nu op volle toeren draait leek verhuizen een mission impossible; alle woningen die voldeden aan onze eisen waren binnen no time weg. Stond het huis op Funda? Dan waren we eigenlijk al te laat. En aangezien ik pertinent niet buiten mijn huidige woonplaats wil gaan is de keuze niet zo reuze, tenzij je een flinke zak geld hebt.

Daarom besloten we, once and for all, om te gaan verbouwen. We wonen in een fijne straat midden in het dorpscentrum met alle voorzieningen om ons heen dus en we hebben een loei van een woonkamer waarom zouden we ook verhuizen? Onze slaapkamer was ooit een badkamer en een slaapkamer dus deze zouden we gaan opsplitsen; iedereen zou een nieuwe slaapkamer krijgen. Om ons huis (duurzamer en) beter te verwarmen zouden we een pelletkachel in laten bouwen in onze gashaard. De keuken zou worden vernieuwd en worden voorzien van nieuwe, energiezuinige apparaten. Boven zouden we een degelijke verwarming maken met nano verwarmingstechniek. We zouden spouwmuurisolatie gaan aanbrengen en onze dakkapellen en zolder voorzien van extra isolatie. Onze energiekosten zouden daarmee enorm worden gedrukt en ons woongenot alleen maar worden vergroot.

Of toch niet..

Wanneer je op zoek bent naar een andere woning bieden veel makelaars je de mogelijkheid om je in te schrijven voor een nieuwsbrief zodat je op de hoogte wordt gesteld wanneer er een nieuwe woning in de verkoop komt. Bij het aanmelden kun je een aantal criteria opgeven zodat je ook alleen huizen door gemaild krijgt die ook werkelijk aan je wensen (en budget!) voldoen.

Op een random dinsdag kreeg ik weer eens een mailtje van de makelaar hier in de buurt: “Binnenkort in de verkoop”. Ik scrolde door de foto’s heen, zag de vraagprijs en stuurde deze direct door naar mijn man.

Want dit huis was een heus pareltje!

Sander gaf aan direct een bezichtiging in te willen plannen want zo’n huis, voor zo’n prijs op die locatie was werkelijk alles wat we wilden. “Maar we gingen toch verbouwen?” vroeg ik voorzichtig. “Kan me niet schelen wat jij doet. Al moet ik alleen gaan, maar ik ga kijken”. Fijn als je zelf ook nog wat in te brengen hebt in je huwelijk hè 😉 Afijn, de bezichtiging werd ingepland op de maandag nadat we Kenzie haar verjaardag vierden.

Dit moeten we hebben

Achteraf hadden we eigenlijk nog voor de eerste bezichtiging al een soort van besloten dat we dit huis wilden kopen; al moesten we er nog voor 50K insteken. De brochure werd gedownload en ging op Kenzie haar verjaardag rond in het kringetje en passeerde de kaas en worst.

Op maandagochtend stonden we om 09.00u trappelend voor de deur. Natuurlijk is een huis in het echt altijd kleiner dan op de foto’s, maar na een eerste blik op de woonkamer te hebben geworpen zagen we al snel dat we hier niet al te veel ruimte op zouden inleveren.

Geen moment heb ik dat “dit is het” gevoel gehad wat ik wél had tijdens de bezichtiging van onze huidige woning.

Maar het was duidelijk; dit huis moeten we hebben. Het voldeed qua ruimte, aantal slaapkamers en tuin helemaal aan onze wensen én er zat ook nog eens een carport en een garage aan de woning vast. Het huis staat in de wijk waar ik ben opgegroeid, ligt tegenover een gigantisch speelveld, een speeltuin en het bos.

Niet zomaar even kopen

Halverwege probeerden we de makelaar te ontfutselen hoeveel belangstelling er was voor dit huis en ze was eerlijk: we waren zeker niet de enige. Sterker nog, er was inmiddels een biedprocedure opgesteld voor de woning wat dus inhoudt dat je schriftelijk voor een bepaalde datum direct een uiterst bod neer moet leggen. De verkoper gaat vervolgens uit deze biedingen one lucky winner kiezen waar hij mee in zee gaat.

Het huis had flink wat werk nodig; er moest nog zeker voor ruim € 20.000,- in worden gestoken. Bieden onder de vraagprijs was, gezien de procedure, al eigenlijk geen optie meer. Maar wat is dan wijsheid?

Kunnen en willen we dit eigenlijk wel betalen?

Gelukkig was ik al zo slim geweest om een adviesgesprek in te plannen bij De Hypotheker én een afspraak te maken met een makelaar om ons eigen huis (eventueel) te verkopen.

Het adviesgesprek bij De Hypotheker verliep goed; financiering van deze woning én verbouwing was geen probleem. Onze nieuwe maandelijkse lasten pasten precies binnen ons maximum, want hey, we willen ook nog een beetje leuk leven. Voor het overbruggingskrediet konden we mijn oma inschakelen (de schat). Ondanks dat we verwachtten deze niet nodig te hebben moest er toch een bewijs worden overlegd dat we dubbele lasten konden dragen en dus wilde zij wel meewerken aan een schenking. Op papier uiteraard, want in werkelijkheid zouden we het geld nooit hoeven lenen.

Ook het gesprek met de makelaar was positief; hij kon ons huis te koop zetten voor hetgeen wij minimaal nodig zouden hebben om deze nieuwe woning te kunnen kopen.

Bod de deur uit en wachten maar

Op woensdagavond stuurden wij ons bod uit; € 6.000,- boven de vraagprijs. Zeker niet veel, maar we hebben ons stinkende best om de voorwaarden (zoals overdracht etc.) zo scherp en professioneel mogelijk neer te zetten zodat ons bod toch nog verleidelijk zou klinken.

En toen begon het wachten. Uiterlijk de eerstvolgende dinsdag zouden we wat horen. Het wachten was zenuwslopend; was ons bod wel reëel genoeg? Zouden onze voorwaarden wel interessant genoeg zijn? Zouden ze kunnen opmaken dat wij dit huis echt heel, heel, heel erg graag wilden hebben en zo toch een streepje voor kunnen krijgen? Ik sliep er niet meer van en was alleen nog maar aan het malen, malen en malen. Ergens vond ik ons zó kansloos. Aan de andere kant had ik zo’n onderbuik gevoel dat wij in dat huis Owen zijn 5e verjaardag zouden vieren.

Telefoon

Op maandagavond ging de telefoon: onbekend nummer. Laat maar gaan hoor, zeker weer zo’n telemarketeer die zich niet aan het Bel Me Niet register houdt. Oh. Fuck. Nee. Opnemen! Het kan zomaar de makelaar zijn!

Ik nam de telefoon op en hoorde een stem die ik al heel lang niet meer gehoord heb; het was Erwin. Een jongen die naar dezelfde middelbare school ging als ik en waar we 6 jaar geleden ook een aantal huizen mee hebben bezichtigd toen hij net makelaar was. Mijn hart begon te racen. Maar hij vond het een goed idee om het eerst even over het weer te hebben (want wat was het héét jongens..).

Uiteindelijk zei hij dat de verkoper onze voorwaarden absoluut het aller gunstigst vond, maar dat ons bod zeker niet het hoogste was en vroeg ook direct of wij bereid waren om iets met onze prijs om hoog te gaan. Als we hiermee akkoord zouden gaan, dan was het huis voor ons. Ik gaf aan toch echt even te moeten overleggen met manlief en spraken af elkaar later op de avond nog even te spreken.

Het ging om een bedrag van € 4.000,- meer; totaal € 10.000,- boven de vraagprijs. Na het ontcijferen van de berekeningen van de hypotheekadviseur ontdekten we eindelijk hoe we die € 4.000,- extra moesten vertalen naar de maandelijkse hypotheeklasten. Het bleek te gaan om € 5,- bruto (!) per maand meer.

Gingen we dit echt laten schieten? Natuurlijk niet!

Direct belde ik terug om akkoord te gaan en de afspraak om te tekenen werd direct gemaakt. Voor ongeloof en nog steeds met een hart dat tekeer ging als een malle hing ik op. We hadden zojuist, na een vlug genomen besloot op een willekeurige dinsdagmiddag, een ander huis gekocht!

Vandaag krijgen wij de sleutel en zullen we de komende weken druk bezig zijn met verbouwen, verbouwen, nog eens verbouwen én verhuizen. Dan zitten we hopelijk écht in ons droomhuis!

Maar wacht… Ons eigen huis moet ook nog “even” worden verkocht. Oeps! 
Hierover later deze week meer 😉

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *