Mama zijn,  Persoonlijk en lifestyle

Dingen die je niet wilt horen tijdens een postpartum depressie

Het is weer januari! En hoewel januari vaak een vreselijke en vooral lange maand is, is het voor mij ook een maand met een gouden randje. Het is voor mij namelijk de maand waarin ik in 2017 mijn behandeling bij de GGZ afsloot; het labeltje “postpartum depressie” is in de anderhalf jaar daarvoor langzaam van mij afgetrokken en verdere therapie was niet meer nodig. Dat ik op papier genezen ben, betekent niet dat ik er geen last meer van heb. Eerder schreef ik al eens een blog over de nasleep van mijn depressie en welke gevolgen ik hiervan nog dagelijks ondervindt.

Toch ben ik trots op mezelf. Trots dat ik mezelf er, met hulp, doorheen heb geslagen. Trots dat ik het zonder medicijnen heb kunnen doen, want ik zat op het randje van totale ellende. De depressie an sich is een behoorlijk hoofdstuk uit mijn leven en zodra het even niet lekker gaat krijg ik een soort van instant flashbacks. Ik denk dan ook met regelmaat terug aan de tijd dat het leven voor mij als moeder totaal geen nut (meer) had. Dan ben ik blij dat ik tijdens mijn behandeling een hoop handvatten heb gekregen om niet meer terug te glijden en krabbel ik weer op.

Mensen hebben geen idee

Hoewel ik enorm trots ben op mezelf en mijn man op m’n blote knieën bedank voor alles wat hij toen voor ons gezin gedaan heeft, ben ik in die periode ook vreselijk gekrenkt door de mensen om me heen. Mensen die geen idee hebben van het hoe of wat en die, al dan niet goedbedoelde, uitspraken naar mijn hoofd slingerde die het er allemaal niet beter op maakten. Inmiddels heb ik geleerd om voor mezelf op te komen en m’n bek open te trekken wanneer een uitspraak me niet aan staat, maar op dat moment kon ik alleen  maar dieper en dieper weg zakken.

Een aantal van de uitspraken de me tot in het diepste van mijn ziel hebben geraakt, zette ik op een rijtje.

  • Och ja.. Die kraamtranen hè? Vreselijk! Ik had er ook anderhalve dag last van..
    Ten eerste heb ik nooit kraamtranen gehad. Ten tweede huil ik al 10 maanden lang van binnen.
  • Kijk eens wat vrolijker joh! 
    Ik zou willen dat ik vrolijk kon kijken, maar de klok sloeg net 12 uur toen ik even sip keek dus nu staat mijn gezicht zo.
  • Jij wilde toch kinderen? Moe zijn hoort er nu eenmaal bij.
    Dat weet ik heus wel; ik ben niet achterlijk. Maar het liefst zou ik een hele dag slapen en niemand zien of spreken.
    Ik probeer alleen een signaal af te geven dat het écht niet goed met me gaat..
  • Weet je zeker dat je wel depressief bent? 
    Het heeft me maanden gekost om hulp te zoeken en nog eens maanden om uiteindelijk hulp te krijgen.
    Er is door 5 mensen met een diploma vast gesteld dat ik depressief ben, ik verzin dit heus niet zomaar.
  • Het zal allemaal wel meevallen.. Je bent toch ook gewoon aan het werk?
    You know nothing, John Snow! Werken is mijn enige ontsnapping. Maar laat maar, ik stel mezelf al niet meer open.
  • Ben je nu nog steeds in behandeling? Je bent toch onderhand al wel klaar?
    Nee, ik ben nog steeds niet klaar. 14 Maanden depressie poets je niet weg met 3 sessies.
  • Ik vind het niet verstandig dat je nu weer zwanger bent. Je had beter nog even kunnen wachten.
    Dankjewel voor je felicitatie!

En zo kan ik nog wel even door gaan..

Je kan pas oordelen als je zelf hebt ervaren

De enige die mij wel écht begrepen waren mijn vader en mijn schoonmoeder; zij hebben ervaren wat het is om depressief te zijn en gaven me de erkenning en herkenning die me deden beseffen dat ik niet compleet gestoord was. Mijn man en mijn moeder zijn mijn rots in de branding geweest in deze tijd; zij hebben alles van mij verdragen en mij opgevangen en geholpen waar nodig. Daar ben ik ze nog altijd eeuwig dankbaar voor. Kudo’s aan mijn waanzinnig lieve therapeut ook; zonder hem had ik niet kunnen zijn wie ik nu ben.

Hoewel een oordeel makkelijk en snel is gemaakt, probeer ik deze zelf altijd voor me te houden. Je weet namelijk nooit precies wat er speelt of hoe iemand zich precies voelt. Zeker nieuwbakken moeders kunnen een wandelende tijdbom zijn. Luisteren is zo ontzettend belangrijk!

Wat is de naarste opmerking die jij ooit voorgeschoteld hebt gekregen?

Uitgelichte foto door Captured by Do

 

 

7 Reacties

  • Laura

    Retezwaar lijkt me dat Lau, volgens mij is depressie (en buren out) echt iets waar men nog altijd te licht over denkt. Daarom zijn blogs zoals deze zo belangrijk!

    Wat mij momenteel erg krenkt zijn opmerkingen over de (net gediagnostiseerde) diabetes van onze koekepeer. Ik heb het zelf, weet wat het is en wat hem mogelijk te wachten staat. En de meeste mensen hebben totaal geen benul over hoe enorm hard werken het is. En ik zweer het; een van de personen die tegen me zegt dat ‘er goed mee te leven valt’ wordt vandaag of morgen levend gevild.. 🙈

      • Laura

        Hahaha dat zou zo maar kunnen. 😅 Maar t is je vergeven hoor! 😘 T is ook goedbedoeld, maar zo’n dooddoener… en aangezien ik zelf weet hoe moeilijk suiker is zie ik alleen maar de moeilijkheden die op zijn pad liggen. En misschien vallen die wel heel erg mee, valt het bij Ubbe allemaal mee. Maar eerst zien en dan geloven. 🙈

  • Tamara

    ‘Geniet gewoon van je kinderen. Het zijn zo’n schatjes. Dan voel je je een stuk beter. Ik heb 3 kinderen en was ook moe maar dat hoort erbij..’ Dat hoorde ik meermaals van mijn schoonmoeder tijdens mijn depressie. Ze bedoelde het goed maar ze kon zich er geen voorstelling van maken wat er in mijn hoofd om ging.

  • Lenna DuFin

    Mooi artikel, het geeft me de moed om te blijven doorgaan. Te weten dat er een einde aan komt. Dank je wel.
    Mijn naarste opmerking? ‘Iedereen heeft het al eens moeilijk. Deal with it. Daarom moet je nog niet zo zuur lopen.’ En dat was dan mijn beste vriendin.
    Xxx

Laat een reactie achter op AltijdMama Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *