De bevalling van...

Bonny

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Bonny; eigenaresse van Uberleuk Kinderkleding én virtueel assistent voor scholen deelt hoe haar kleine meisje middels een spoedkeizersnede na een zwangerschap van bijna 42 weken op de wereld kwam. Wat ze toen nog niet wist was dat haar dochtertje al enkele weken in gevaar bleek. Lezen jullie weer mee?

Het was maandag 22 februari 2010; nadat we ’s ochtends met de gynaecoloog hadden afgesproken om op woensdag de 24e mijn bevalling in te leiden besloot ik even te gaan slapen. Ik was op dat moment bijna 42 weken zwanger van ons eerste kindje en ik moest het nieuws even laten bezinken. Toen ik na een poosje wakker werd kreeg ik kramp in mijn buik. Van een warme douche zou het vast wel zakken. Dacht ik. De krampen bleven terugkomen en ineens besefte ik me dat het wel eens weeën konden zijn! Mijn man geloofde het niet, maar belde toch de verloskundige om door te geven dat ik dácht dat ik weeën had. Ik kon hem wel wat aan doen! De verloskundige stond gelukkig snel op de stoep en bevestigde dat ik wel degelijk weeën had.

Later die avond kwam ze terug om nog een controle uit te voeren. Na iedere wee duurde het te lang voor de hartslag van onze baby weer terug op orde was. Foute boel! Het ziekenhuis werd gebeld en we pakten onze spullen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis bleek dat ons kindje in het vruchtwater had gepoept. Door het meconium in combinatie met de trage hartslag werd er besloten dat de baby geboren moest worden en wel NU.

Vol verbazing hebben mijn man en ik zitten kijken naar de voorbereidingen van de gynaecoloog in opleiding; hij deed een schort voor, trok handschoenen aan, klapte een soort tafeltje uit het bed en legde er een compleet arsenaal aan instrumenten op.

Het lijkt wel een slagerij in plaats van een ziekenhuis.

Nu kan ik er wel om lachen toen mijn man dat zei, maar op dat moment kon ik wel janken.
Eerst werd geprobeerd om de baby geboren te laten worden met behulp van een vacuümpomp, maar het bleek een sterrenkijker te zijn en dus bleef de pomp niet zitten. De dienstdoende gynaecoloog werd erbij geroepen en zag vervolgens hoe 2 handen tussen mijn benen verdwenen. Ik wist even niet meer waar ik kijken moest.

Wat gebeurt er in hemelsnaam allemaal?!

Terwijl ik persdrang begon te krijgen besloot de gynaecoloog dat dit kindje niet op de natuurlijke manier geboren ging worden. Ik moest mijn persweeën maar negeren.. Ehh, hoe dan?!
Voor ik het wist werd ik met bed en al door de lege gangen van het ziekenhuis geracet. De ernst van de situatie drong nog niet helemaal tot me door; er gebeurde zoveel en alles ging zo snel. Het leek haast alsof ik in een slechte film was beland. Na aankomst op de OK vroeg de anesthesist me om even voorover te buigen en vooral niet te bewegen zodat hij hij een ruggenprik kon zetten. Dat was al een uitdaging an sich als je probeert persweeën op te vangen.

Daarna ging het snel. De spoedkeizersnede voelde als een hoop duwen en trekken aan mijn romp en ons meisje werd geboren. Hey, wat leuk! Het is een meisje! Het geslacht wisten we nog niet. Maar ze ademde niet en werd snel meegenomen. Gelukkig waren er artsen in de buurt die haar het leven konden geven. Terwijl ik werd gehecht werd ze heel even voor mijn gezicht gehouden en daarna werd ze direct naar de afdeling neonatologie gebracht. Toen ik haar uren later voor het eerst echt mocht zien schrok ik van hoe klein ze was; ons meisje leek wel een oud mannetje.

Ze was vel over been, met los zittend vel en al. Een uitgemergeld kindje.

Hoe kon dat nu na zo een lange zwangerschap?
Onze dochter Kris bleek achteraf gezien al langer in nood geweest te zijn. Een deel van mijn placenta bleek namelijk te zijn afgestorven. Vermoedelijk is dit gebeurd nadat ik in de 34e week van mijn zwangerschap met de fiets was gevallen. Omdat ik toen veel bloed verloor heb ik een week ter controle in het ziekenhuis gelegen, maar niets duidde er op dat ons kindje in gevaar was. Wel dus. Doordat de placenta vanaf dat moment niet goed meer functioneerde is Kris gaan interen op haar eigen reserves. Wat overbleef was een meisje van slechts 2345g.

Gelukkig waren we al in het ziekenhuis en is er goed voor haar gezorgd, al snel had ze haar ademhaling onder controle, kon ze zichzelf goed warm houden en zelf uit de borst drinken; ze veranderde van een klein iel vogeltje in een bolle baby. Inmiddels is ze alweer 8 en al een hele dame!

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *