Mama zijn

Ben ik een overbezorgde moeder?

Afgelopen maandag zat ik weer eens met één van de kinderen op de huisartsenpost in het ziekenhuis. Kenzie was al een aantal dagen enorm verkouden, maar kreeg op maandag plots hoge koorts. Aan het einde van de dag gaf de thermometer 40.6 graden Celcius aan; dat was voor mij een reden om (weer eens) te bellen. Ze zullen wel denken: heb je die overbezorgde moeder ook weer..

Veel geziene gast

Toen mijn blog net het levenslicht had gezien schreef ik een stukje over alle dingen die Owen al gemankeerd heeft. De huisarts(enpost) is dus een vertrouwde plek voor mij. Naast dat Owen regelmatig spoedeisende hulp nodig heeft is hij ook erg gevoelig op zijn luchtwegen. Sander had als kind zijnde astma dus geheel vreemd is het niet voor ons. In de wintermaanden prijkt dan ook standaard de Salbutamol en Flixotide op de schouw. Wanneer we merken dat de puffers niet voldoende helpen zitten we weer bij de huisarts.

Piet paniek

Toch slaat bij mij enigszins de paniek toe als één van de kinderen ziek is. Wat mankeert er? Is het gewoon een griepje of is er iets anders aan de hand? Wat kan ik doen om het beter te maken? Is er überhaupt wel iets wat het beter kan maken? Volgens “de boekjes” mag een kind niet langer dan 3 dagen koorts hebben, maar vaak bel ik al voor de derde dag voorbij is.

Misschien heb ik te weinig geduld en wil ik dat mijn kinderen zo snel mogelijk weer beter zijn omdat hij mij beter uitkomt. Of ben ik misschien overbezorgd? Ben ik écht zo’n moeder die voor iedere scheet de dokter belt? Zijn mijn voelsprieten kapot dat ik op zulke momenten als kip zonder kop door de kamer loop en mijn moeder inschakel voor hulp?

Moederinstinct

Of zijn mijn voelsprieten juist über gevoelig en weet ik onbewust dat er gewoon iets serieus mis is? Wij geven onze kinderen geen paracetamol of andere pijnstilling wanneer ze ziek zijn, behalve dan voor de nacht. Koorts heeft een functie en dat is namelijk het oplossen van de infectie; het geven van paracetamol verlicht koorts en pijn, maar zorgt wel voor een langer herstel. Daarnaast kan ik de situatie nu eenmaal beter beoordelen als ze zonder paracetamol de dag door moeten komen. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik zo snel aan de bel trek. Kinderen zijn enorm veerkrachtig en genezen veel sneller dan volwassen mensen. Ervaar ik geen “normaal” ziekteverloop dan klim ik in de telefoon.

En weet je? Tot nu toe heb ik maar één keer voor niks bij de dokter gezeten.

Kenzie haar diagnose begin deze week luidde een beginnende infectie aan de bovenste luchtwegen en een dubbele oorontsteking. Door eerder “te vroeg” aan de bel te trekken hebben ze haar eerder tot twee keer toe 4 dagen opgenomen in het ziekenhuis. Door eerder “te vroeg” contact te zoeken met de huisarts werd bij Owen een longontsteking op tijd behandeld. Door eerder “alweer” te bellen nadat de verschillende puffers niet voldoende hielpen was de ambulance hier op tijd.

We are super heroes

Overbezorgde moeders bestaan niet. Hoewel ik me écht wel bezwaard voel als ik ’s avonds om 18.00u weer eens naar de huisartsenpost bel, bel ik niet zonder reden. Ik voel gewoon dat er iets niet goed zit; iedere vezel in mijn lijf schreeuwt het dan uit. En ja, er zijn ook momenten dat ik niet aan de telefoon hang. Dat zijn de momenten waarop ik wél vind dat het vanzelf wel over gaat en er geen hulp of recept van een arts nodig is.

Wij moeders zijn gewoon superhelden in disguise! Er gaat namelijk he-le-maal niets boven het oerinstinct dat wij moeders hebben. Dus sorry mevrouw van de huisartsenpost dat wij soms te vaak bellen, maar het is beter om te voorkomen dan te genezen 😉

En jij? Vind jij soms dat je te bezorgd bent?

Uitgelichte foto: Captured by Do

6 Reacties

  • Laura

    Haai!
    Ik ben zeker overbezorgd. Heb met de bevalling een tik van de molen gehad, en zit elke keer dat koekepeer ziek is (gelukkig heel weinig) bij de huisarts. Een aantal keer voor niks, maar even zoveel keer had mijn gevoel het toch ook juist. Zoals twee weken terug. 😉 mede door mijn volhardendheid ligt Ubbe nu in het ziekenhuis en hebben ze diabetes ontdekt. Hoezo, niks aan de hand?

  • Lizette

    Ik ben misschien een tikkeltje overbezorgd, maar ik zie het zelf vooral als mijn intuïtie volgen. En tot nu toe zat die wel goed. Daardoor kregen we toch intensiever fysio aan huis want ik bleef zeggen dat zn schoudertje niet goed mee ontwikkelde. En daardoor zaten we zondag bij de huisartsen post, terwijl onze kleine niet eens koorts had maar wel een naar virus waar zijn huidje op reageerde. Ziek zijn hoort erbij maar ik blijf er wel alert op.

  • Anne

    Mijn huisarts sprak ooit deze memorabele woorden tegen mij: “ik ga er als arts van uit dat jij als mama weet wanneer er iets mis is”. Ik vond dat zalig. Bevestiging. Danku! Nooit vergeten. (mijn huisarts is dan ook een lot uit de loterij, maandag was ik weer eens bij hem – ik zit voor mezelf ook nogal vaak bij de dokter, pfff – en ik was zo dankbaar om het gesprek dat we hadden. Begrepen worden, mijn zorgen die niet geminimaliseerd worden, bevestigd worden in wat ik denk. Zalige man.

    In ieder geval, bottom-line is: als mama weet je wanneer er iets mis is. Ook artsen vinden dat. Onthouden maar, als je weer eens vindt dat je overbezorgd bent.

Laat een reactie achter op Anne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *