Geen categorie

Bekentenissen van een moeder

Deze blog houdt mijn hoofd al maanden bezig. Wel publiceren? Of toch liever niet? Het lijkt tegenwoordig wel alsof alles draait om perfectie; ook het ouderschap moet voldoen aan bepaalde standaarden wil je niet compleet worden afgebrand door een groep momshamers. Toch weten we allemaal heus wel dat het ouderschap verre van perfect is en dat we allemaal onze imperfecties als vader en moeder met ons meedragen. Onder mijn motto “open en eerlijk” publiceer ik dan toch een aantal bekentenissen waarvan ik vind dat ze mij nou niet bepaald een perfecte moeder maken. Dingen waar ik me soms zelfs voor schaam of waarvan ik iedere dag opper het écht anders te gaan doen.

So here goes nothing!

Wist je dat.. Als Owen ’s ochtends (te) vroeg aan mijn bed staat en al direct begint te protesteren of te huilen omdat ik kreun dat ie nog echt even moet gaan slapen ik al meteen helemaal klaar ben met de dag? En dan ik dan ook direct al vreselijk boos kan worden? Ik wil gewoon op mijn gemak wakker worden, zónder meteen te hoeven dealen met gejank en geblèr. Geldt trouwens ook voor Kenzie.
Wist je dat.. Als ik mijn kinderen niet kan zien (en dus alleen kan horen) en Kenzie ineens begint te gillen of te huilen, ik er automatisch van uit ga dat Owen iets gedaan heeft bij haar? Terwijl ik dondersgoed weet dat mrs. Dramaqueen herself er ook een potje van kan maken.
Wist je dat.. Ik soms echt geen ruk zin heb om mee te spelen? En dat ik dan moet zuchten bij de gedachte alleen al? Ik wil op zo’n moment gewoon even zitten op de bank en ongegeneerd schermpje kijken.
Wist je dat.. Ik er absoluut geen moeite mee heb om beide kinderen bij oma te dumpen voor een weekend? Dat ik er juist naar uit kijk en ze dan ook totaal niet mis? Eindelijk even rust!
Wist je dat.. Mijn kinderen 9 van de 10 keer alleen smeerbaar beleg op hun brood krijgen? Owen moest als dreumes zijnde niets meer hebben van kaas of worst en dat is een beetje blijven hangen. Uiteraard krijgen ze dan wel gezond smeerbaar beleg.
Wist je dat.. Wanneer ik zelf naar bed ga alleen bij Owen ga kijken en hem nog eens instop? Als baby zijnde werd hij altijd wakker als ik ook maar 1 voet in de buurt van zijn kamer zette. Pas toen hij over ging naar zijn grote bed durfde ik het aan om ’s avonds nog even te checken of ie nog wel onder zijn deken lag.
Wist je dat.. Ik soms wel eens wens dat ik maar 1 kind had en geen 2? Overigens geen voorkeur hoor, maar het leven met één kind is soms wel een stuk makkelijker.
Wist je dat.. Ik serieus woest kan worden wanneer de kleuter des huizes tijd proberen te rekken met het naar bed gaan? Het is gewoon NU tijd om te gaan slapen, klaar nu!
Wist je dat.. Ik met grote regelmaat vergeet om in de ochtend Owen zijn tanden te poetsen? ’s Avonds poets ik ze bij beide kids overigens wel plichtsgetrouw.
Wist je dat.. Kenzie nog nooit vitamine D heeft gekregen, maar dat Owen wel iedere dag wel een kauwvitamine D krijgt?
Wist je dat.. Ik uit pure wanhoop wel eens een tik uitdeel? Maar dat ik furieus wordt wanneer mijn man dit een keer doet als hij tegen het plafond aanloopt?
Wist je dat.. Ik haast nooit samen met mijn kinderen ontbijt? Omdat ik te lui ben om eerder op te staan heb ik uiteindelijk altijd haast en gooi ik mijn kinderen achter de televisie met een boterham terwijl ik mezelf aankleed.
Wist je dat.. Ik mijn kinderen soms, als ik eerder klaar ben met werken, tot de afgesproken tijd op de opvang laat? Even niemand om me heen en alles van de dag verwerken terwijl ik als een maniak met de stofzuiger door het huis ga.
Wist je dat.. Als ik had geweten dat Kenzie zoveel zuig/slik problemen zou hebben, ik wél alles op alles had gezet om de borstvoeding te laten slagen? Nu dacht ik alleen dat het gewoon vreselijk pijn deed en ik begreep niet hoe andere moeders zoiets konden verdragen.

And last but not least

Wist je dat.. Ik eigenlijk heel erg onzeker ben als moeder? Ik ben als de dood dat mijn kinderen later zullen zeggen dat ze geen fijne jeugd hebben gehad. Geen idee waarom, want ik doe er alles aan om mijn kinderen te kunnen bieden wat ze nodig hebben, maar doordat ik (voor mijn gevoel) regelmatig boos wordt als ze weer eens het bloed onder mijn nagels vandaan trekken ben ik bang dat dat het enige is wat ze zullen onthouden. Mijn ultieme doel als moeder is dat mijn beide kinderen als ze later groot zijn en hun eigen gezin hebben, uit zichzelf naar huis komen. Dat ze zelf opbellen en vragen of we thuis zijn voor een bak koffie of dat ze ons eens uitnodigen om een keer te komen eten. Pas dan kan ik zeggen: Ik heb het “goed” gedaan..

Waar schaam jij je soms voor als moeder?

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *