Persoonlijk en lifestyle

Als het leven abrupt tot een einde komt

Afgelopen maandag ontving ik een WhatsApp bericht van oud collega dat mijn maag letterlijk deed omdraaien. Een nieuwsartikel waarvan je verwacht nooit een bekende in terug te lezen.

En toch stond daar jouw foto. Toch stond daar jouw naam. Een prachtige foto met daarop jouw goedlachse bek. Wat voor jou een droomvakantie met je vader, je moeder en je zus had moeten zijn veranderde in één groot drama. Een vrachtwagen die vermoedelijk een verkeerde inhaal manoeuvre deed in een bocht heeft jou nu het leven gekost.

Ik weet nog goed toen je voor het eerst binnen kwam; weer een stagiaire die een paar maanden uit z’n neus komt vreten. Maar je bleek er een uit duizenden. Je was enthousiast, pikte dingen razendsnel op en je paste precies bij ons allemaal. Iedereen kon met jou door een deur en je was altijd vrolijk. Je besloot te blijven plakken; bedenken wat je nu precies wilde. Dat je wilde reizen stond als een paal boven water. Voetbal was helemaal jouw ding, maar nu hangt bij jouw club de vlag noodgedwongen halfstok.

Je was “maar” een collega. Maar je was er een uit duizenden..

Wat kende ik je nou eigenlijk? Je was “maar” een collega. Een van de vele die ik ging missen toen ik mijn ontslag in diende. Een paar weken geleden besloot ik eens een bakkie koffie te gaan drinken en hebben we in de pauze nog gesproken over jullie reis naar Sri Lanka. Je had er zoveel zin in, niet wetende wat jou en je familie zou gaan overkomen. Niet wetende dat dit echt de laatste keer was dat ik je nog zou zien of spreken.

Ondanks dat je “maar” een collega was spook je nu door mijn hoofd. Wat moet er door je heen zijn gegaan? Hoe heb je je gevoeld in de paar dagen dat je hebt moeten vechten voor je leven. Die paar dagen die voor jouw familie als een eeuwigheid hebben gevoeld en die nog lang niet voorbij zijn. Had je het misschien wel gered als je een paar centimeter verder naar links of naar rechts had gezeten? Jouw zielloze lichaam in een vreemd land bezorgt me kippenvel tot op het bot.

Je vader vecht, naar wat ik vernomen heb, nog altijd voor zijn leven. Mijn gedachten gaan naar je moeder en je zus. Oh je moeder en je zus.. De vele klappen die ze hebben gekregen en waar er nog zoveel meer van gaan komen als je straks mee naar huis mag. Geen mooie verhalen en schitterende foto’s. Schuldgevoelens, rouw, verdriet, boosheid.. Het is onvoorstelbaar. Je slaapkamer met daarin alle spullen die op je wachten, maar waarin je nooit meer binnen zult stappen. Post die op jouw naam door de brievenbus valt. Je collega die voortaan alleen zal moeten fietsen. Je voetbalclub die nu een waanzinnig goede speler moet gaan missen.

Het is zó onwerkelijk. Het is niet te bevatten. Zo jong. Zo vol leven. En met 1 klap is alles verdwenen. Is het omdat ik zelf moeder ben dat me dit extra aan het hart gaat? De pijn die je als ouder moet voelen wanneer je afscheid moet nemen van een van je kinderen moet erbarmelijk zijn. Is het het feit dat ik je kende? Ook al was je “maar”een collega. Zelden heeft me iets zo enorm aangegrepen.

Je was “maar” een collega, maar jeetje wat ben ik verdrietig om jou. Verdrietig om je moeder, je vader, je zus, je familie, je vrienden.. Konden we de tijd maar even terug draaien. Ik hoop oprecht dat je het aller mooiste plekje krijgt waar iedereen je kan blijven herinneren zoals je was.

Rust zacht, lieve Timo. Je gaat worden gemist!

2 Reacties

Laat een reactie achter op Lifestyle Mommy's ~ Linda Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *