Mama zijn

10x Niet leuk aan zwanger zijn

Een aantal weken geleden schreef ik een blog over die dingen waarvan ik het meeste genoot tijdens mijn beide zwangerschappen. Maar niet alles aan zwanger zijn is even mooi en leuk; er zijn ook echt wel dingen die ik absoluut niet mis en die ik dus echt wel vreselijk vond! Zwanger ben je natuurlijk maar een relatief korte periode in je leven, dus alles is te overwinnen (op de extreme gevallen na dan), maar toch ben ik blij dat ik deze dingen niet nog een keer mee hoef te maken. Wat ik dus absoluut niet leuk vond aan zwanger zijn, zette ik ook weer voor jullie op een rijtje 😉

1. De onzekerheid

Zodra ik (eindelijk) een positieve test in mijn handen had, sloeg de onzekerheid toe. Ik ben niet misselijk ofzo, ben ik wel goed zwanger? Waarom groeien mijn borsten niet? Ik heb nergens last van? Is dat een slecht teken? Bij Kenzie kreeg ik met 7 weken een bloeding op mijn werk en ik heb zitten huilen als een klein kind. Een bloeding kan zoveel betekenen, maar het ergste scenario schiet direct door je hoofd. Gelukkig kon ik binnen een paar uur terecht bij de verloskundige en was alles in orde; niets duidde op een naderende miskraam, maar de schrik zat er goed in. Owen voelde ik al vrij vroeg in de zwangerschap en Kenzie niet. Ook dat kon me gek maken. Ging alles wel goed daar binnen? De 20 weken echo moest ik twee keer laten doen omdat een en ander niet duidelijk te zien was. Hoe koel ik me ook gedroeg, van binnen werd ik lichtelijk paranoïa. Wat als er iets mis is? Google is NOT your friend en toch kon ik het niet laten wat me nog onzekerder maakte! Nog zo klein en dan al zoveel liefde en zorgen om zo’n guppie. Pfff…

2. Bekkeninstabiliteit

Waar die bij Owen pas na de 20e week van mijn zwangerschap begon op te spelen, had ik er bij Kenzie vrijwel direct last van. Zodra die zwangerschapshormonen zich een beetje begonnen te ontwikkelen kreeg ik vreselijke pijn. Eerder heb ik te kampen gehad met gruwelijke spit en een ichsias dus die regio is altijd al een zwakke plek geweest, maar op een gegeven moment kon ik niet meer op of om. Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik bij een mensendieck gelopen, maar dit hielp geen fuck. Ik besloot bij Kenzie dan ook meteen contact op te nemen met een bekken fysio en met 6 weken zwangerschap lag ik al op de behandeltafel. Ook dit hielp niet en moest ik bij iedere beweging mijn tranen verbijten. Uiteindelijk ben ik naar de osteopaat gestapt en na een aantal behandelingen werd de pijn dragelijk. Een aantal maanden na de bevalling verdwenen de klachten pas helemaal.

3. De nachtmerries

Maar écht.. Je kunt gek dromen als je in verwachting bent, maar jeetje wat heb ik last gehad van nachtmerries. De meest, intense en heftige dromen passeerden de revue. Met grote regelmaat werd ik badend in het zweet wakker terwijl mijn hart 180 slagen per minuut maakte. Gelukkig kwam ik daarna vrij snel wel weer in slaap, maar de nacht erop zat ik weer rechtop in mijn bed. Brrr…

4. Draaiende baby

Oh man, wat vond ik dat vreselijk! Wanneer je baby een fatsoenlijke grootte heeft, maar nog steeds alle vrijheid heeft om rond te dansen in je buik scheert er natuurlijk wel eens een voetje langs je ribben, maar soms maakten ze een 360 turn waar ik echt flink veel pijn van had. Kenzie bijvoorbeeld heeft tot 32 weken in een onvolkomen stuit gelegen. Toen ze besloot dat het toch wel tijd was om met haar hoofd naar beneden te draaien heb ik flink wat af gevloekt; zat ik daar naar adem te happen terwijl madame van binnen de boel aan het verbouwen was. Dat draaien was precies de reden waarom ik geen versie wilde laten doen. Het doet namelijk gewoon fucking veel zeer! Ook Owen besloot 1 dag voor zijn geboorte een draai overdwars te doen. Hij deed dat echt na flink wat duwen met zijn voeten in één keer waarna ik dubbel geklapt op de bank lag van de shockwave of pain die dat teweeg bracht.

5. Vocht vasthouden

Wat. Een. Hel. Nu ben ik sowieso al niet de beste vocht afdrijver ter wereld, maar tijdens mijn beide zwangerschappen waren mijn enkels en voeten helemaal ver te zoeken. De pijn, dat strakke gevoel, het idee dat ze ieder moment kunnen klappen en niets dat helpt.. Vreselijk! Toen ik zwanger was van Owen kreeg ik zelfs wondroos erbij; een aandoening waar ik uiteraard NIETS voor kreeg vanwege de baby en waar ik nu  nog steeds een steunkous voor moet dragen. Ik lieg niet als ik zeg dat ik inmiddels ook een schoenmaat groter draag.

6. Maagzuur

Tijdens de zwangerschap van Owen ontsprong ik de dans, maar bij Kenzie heb ik toch flink wat weken last gehad van maagzuur omdat ze in stuit lag. Ik kon niets meer eten of ik stond voor mijn gevoel in de fik. Slikken deed pijn, ik had constant een vies en raar gevoel in mijn maag en was er soms letterlijk ziek van. De kilo’s vlogen er af omdat ik op een gegeven moment niet meer durfde te eten. Rennies hielpen niet en van Gaviscon ging ik letterlijk over mijn nek. Zodra ze uit stuitligging was gedraaid, verdween dat etterlijke zuur godzijdank als sneeuw voor de zon..

7. Horrormonen

Gelukkig voor mijn man veranderde ik tijdens mijn zwangerschappen niet in een totaal onredelijke feeks die van alles eiste, maar jeetje wat kon ik emotioneel zijn. One born every minute stond garant voor een uur lang ongegeneerd janken want “oh, het is zo mooi en straks heb ik er ook zo eentje”. Een kusje voor zijn zusje van Owen openden direct de sluizen en reclames van Save the Children werden ondraaglijk om naar te kijken. De ergste mental breakdown die ik gehad heb was toen de stofzuiger vast zat achter de bank en ik hem er niet van achter uit kreeg. Says enough..

8. Harde buiken en voorweeën

Harde buiken zijn meestal een teken dat je een te drukke dag hebt gehad, maar vooral tijdens mijn tweede zwangerschap had ik ze ook wanneer ik gewoon een hele dag plat op mijn kont op de bank zat. In de laatste weken namen de voorweeën het over en zat ik soms dagenlang krampen weg te zuchten. Op een gegeven moment was ik gewoon kapot en dan moest ik nog bevallen! Daarnaast zijn ze ook gewoon mega irritant want er is niets zo uncool als vals alarm.

9. Zwangerschapsverlof

Zeker een perk! Niets moet, alles mag! Ja, kei leuk als je net een week thuis zit, maar daarna verveelde ik me de pleuris. Vooral tijdens mijn eerste zwangerschapsverlof keek ik de minuten weg; iedereen is gewoon aan het werk en ik zat daar maar met mijn walvis lijf op de bank. Netflix hadden we toen nog niet en alles was al honderd keer schoon gemaakt. Op het laatst kun je ook gewoon niet meer fatsoenlijk de deur uit omdat het aantrekken van je schoenen an sich al een uur duurt. Tijdens mijn tweede zwangerschapsverlof had ik natuurlijk een peuter rondrennen die me bezig hield, maar toch duurden de dagen soms vreselijk lang.

10. Niet op je uitgerekende datum (of ervoor) bevallen

Beide keren heb ik moeten wachten. Wachten, wachten en nog eens wachten. Mijn baby’s kwamen gewoon maar niet. En ie-de-reen gaat je ineens lopen bellen of appen. Nee, er is nog geen baby. Ja, alles gaat nog steeds goed. Nee, ik weet dat jij niet langer kunt wachten, mijn geduld is net zo goed op. De teleurstelling van iedere controle: sorry meid, maar alles zit nog aardig dicht. Het moeten nadenken over het mogelijk inleiden van de bevalling; de baby heeft het nog prima naar zijn zin, maar ik ben er klaar mee! Wat is wijsheid? Iets forceren wat er misschien nog niet klaar voor is? Of mezelf verlossen van die enorme babybuik en alle kwaaltjes die je op het einde hebt? Uiteindelijk zijn mijn beide kinderen op de dag van mijn eerste afspraak met de gynaecoloog geboren: Owen met 41 weken en 1 dag en Kenzie met 41 weken en 4 dagen.

Wat vond jij het minst leuk aan zwanger zijn?

 

 

 

 

Eén reactie

  • Anne

    Dat draaien, dat is inderdaad nogal wat.
    Mijn zoon lag op de uitgerekende datum dwars. (ja, dat nodigt uit tot grapjes, haha). Er werd toen gesproken over een keizersnede. Brrrrrr. 4 dagen later, dus 4 dagen na de uitgerekende datum, heeft hij zich gedraaid, is met zijn kopje naar beneden gaan liggen, zoals het hoorde. Ik was wel blij (oef, gewone bevalling) maar wat was me dag zeg. Ik had echt het gevoel dat er een alien in mijn buik zat. Ik vergeet het nooit, dat gevoel, dat gewring en getrek, al dat gebobbel, stampen en voetjes overal. Hehe. Maar ik was wel blij. Hij werd een week na de uitgerekende datum geboren, en bleek 4 kilo te wegen. 4 kilo baby die zich draait in je buik, dat is niet niks 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *